احراز توهین، تهدید و افترا در پیام‌های رایانه‌ای با اتکا به مستندسازی و اقرار به ارسال

مسئله رأی، احراز توهین، تهدید و افترا در مجموعه‌ای از پیام‌ها و محتوای رایانه‌ای، با وجود مناقشه در انتساب و آثار آنها بود.
دادگاه بر تصاویر مستندسازی‌شده نزد مرجع انتظامی، اقرارهای متهم به ارسال دست‌کم بخشی از محتوا و اظهارات وکلای او تکیه کرد و عبارات و انتساب‌های موجود را برای احراز هر سه عنوان کافی دانست.
دفاع مربوط به مرور زمان شکایت پذیرفته نشد؛ دادگاه زمان واقعی پیام‌ها را نزدیک‌تر از تاریخ ادعایی دانست. دفاع اعتبار امر مختومه نیز با توجه به تفاوت رفتار موضوع رأی پیشین و رفتار رایانه‌ای این پرونده مردود شناخته شد.
در منطق دادگاه، برای تحقق عناوین مورد حکم، اثبات آسیب بالفعل به اعتبار و حیثیت شاکی شرط نبوده و ارسال پیام‌های متقابل نیز رفتار انتسابی متهم را توجیه نمی‌کرد.
برای توهین و افترا، هرکدام پانصد و ده میلیون ریال جزای نقدی و برای تهدید هشت ماه حبس تعزیری تعیین شد؛ دادگاه اجرای مجازات اشدِ بند مربوط به تهدید را مقرر کرده است.
رأی حضوری و ظرف بیست روز از ابلاغ قابل تجدیدنظر اعلام شده است.
نکته رویه‌ای، ارزیابی هم‌زمان محتوای پیام و ادله انتساب آن است؛ این تصمیم را نمی‌توان به کفایت هر تصویر صفحه یا نفی اعتبار امر مختومه در هر اختلاف میان فضای فیزیکی و مجازی تعمیم داد.